طبقه ی چهارم که باشی ....

می گفت：در یک ناآگاهی مطلق، همه چیز خاطره می شود： آن بارانی، آن کتاب... آن مجادله کوتاه و آن خنده ها که تا آمدیم به از ته دل بودن یا نبودنشان شک کنیم، گذشته بودند....

اما نمی دانست از هر به راهی که بوده نرفته است که بداند با دل شکسته از شب گریه گذشتن یعنی چه!

پ.ن：ز آآنچه روزی در پی اش می رفتم

اکنون می گریزم

من بدان حالت رسیده ستم که با خود می ستیزم....

طبقه ی چهارم که باشی .......